Misja

Przyszło nam żyć w smutnych czasach. Wszędobylski rozbrat ze słowem pisanym i Kulturą owocuje kolejnymi „milczącymi pokoleniami”. Na próżno szukać wśród młodych bezinteresownego zainteresowania sztuką, polityką czy drugim człowiekiem. Pociąg do wiedzy dla niej samej wydaje się już być echem czasów minionych, zamiast tego z lubością oddajemy się czczeniu wszelkiej maści certyfikatów, dyplomów i świadectw, które rzekomo mają odzwierciedlać kompetencje. I tak rodzi się społeczeństwo pełne filistrów i oportunistów, bo te postawy jawią się jako jedyne słuszne w dzisiejszym świecie, słuszne bo intratne. Odpowiedzią na ten stan rzeczy ma być Stowarzyszenie „Nowa Humanistyka”. Pragniemy rozpocząć dyskusję o miejscu homo eruditus w XXI wieku. I nie ma to być dyskusja jaką znamy z współczesnych mediów, toczona na kolanach przed bożkami rozmaitych poprawności, pełna gadających głów i dyżurnych myślicieli. Nie, my chcemy otworzyć się na wszystkie głosy, dyskusji raz rozpoczętej nie kończyć, a wnioski wprowadzać w życie. Nie próbujemy stworzyć elitarnego ruchu samozwańczych intelektualistów, przeciwnie, świadomi własnych ograniczeń chcemy stworzyć warunki kształcenia sobie i przygotować grunt pod przyszłe pokolenia. Droga, którą zdecydowaliśmy obrać jest drogą humanistyki. Naszym celem jest stworzyć organizację zrzeszającą młodych (duchem i/lub ciałem) adeptów filozofii, filologii, nauk związanych ze sztuką i historią, a także tych, którym te dziedziny są bliskie. Zamierzamy równolegle wpływać na rozwój tych nauk i zaszczepiać do nich miłość wśród młodego pokolenia.

Co oferujemy? Z jednej strony wartość niewymierną – poczucie przynależności do społeczności sobie podobnych, bezcenną świadomość, że są inni, mający podobny sposób patrzenia na świat. Ale mamy też kilka konkretnych planów na przyszłość. Przede wszystkim chcielibyśmy by forum wymiany myśli stało się czasopismo redagowane i współtworzone przez członków i sympatyków Stowarzyszenia. Planujemy organizację wielu paneli dyskusyjnych i konferencji, na których bez lęku podejmować chcemy nawet najbardziej niepoprawne, a w naszym mniemaniu ważne, tematy. Mówiąc o samokształceniu, chcemy rozpocząć konkretną dyskusję o intelektualisty portrecie własnym, wytyczyć wzorzec i wspólnie szukać dróg dążenia do niego, co zresztą jest celem nadrzędnym Stowarzyszenia.

Czy się nam to uda, to zależy w głównej mierze od osiągnięcia pierwszego celu, jaki sobie wyznaczyliśmy – stworzenia ogólnopolskiej struktury. Jedynie mając w swoich szeregach setki młodych, gotowych do pracy – nie tylko nad sobą, ale i dla innych – ludzi, możemy osiągnąć cele, które sobie wyznaczyliśmy, a zapewne wiele jeszcze wyznaczymy. Czy tak się stanie, zależy od Was…